Τρίτη, 16 Απριλίου 2013

ΣΤΑΓΟΝΕΣ ΤΗΣ ΒΡΟΧΗΣ ....








Σαν βουβή ταινία μοιάζει η μεριά σου στο μυαλό μου. Δε σ' ακούω μάτια μου και έχω δοκιμάσει τα πάντα... Ίσως να φταις εσύ... ίσως να φταίω εγώ. Αόρατος τοίχος με μήκος όση η απόσταση μας.
Προσπαθώ να σου μιλήσω...
Προσπαθώ να σε ακούσω...
Προσπαθώ να σε νιώσω...
Ησυχία.
Η απόλυτη ησυχία με ταράζει. Ανέκαθεν η ησυχία με τρόμαζε και τώρα πάλι τα ίδια. Θέλω να σου έρθω... όπως τα διψασμένα πουλιά ταξιδεύουν χιλιόμετρα για αυτό το οποίο τους προστάζει η φύση.
Θέλω να σε δω.
Μια λέξη σου θα είναι προσταγή μου...
Λέξεις λέξεις λέξεις χιλιάδες στον αέρα και όλες όχι δικές σου.
Κρίμα κρίμα κρίμα να μη μου στείλεις ένα σημάδι σου.
Η βροχή μυρίζει το άρωμα σου... εδώ και μέρες αιωρήτε γύρω μου, πάνω μου, μέσα μου και έξω μου.
Να βγω βραχώ και να μου μυρίζεις μια ζωή... Πάμε...

Δεν υπάρχουν σχόλια:

Δημοσίευση σχολίου